Op aanraden van Wim heb ik dit boek van Ted van Lieshout gelezen. En het is inderdaad goed! Ted van Lieshout schrijft in de vorm van een brief, die het jongetje Ted schrijft aan Maria Volvangenade, over de pedoseksuele relatie die hij in zij jeugd zelf met zijn eigen meneer heeft gehad. Twee zaken in het bijzonder vond ik mooi: ten eerste de manier waarop Ted van Lieshout geloofwaardig kan schrijven als het jongetje Ted en vooral de manier waarop zij zonder woede, boosheid of minachting over zijn meneer schrijft. Heel knap!

Wat een beroerde film! Het enige min of meer knappe aan deze film is dat zowel de mannelijke als de vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Adam Sandler. Het feit dat Adam de Raspberry (negatieve Oscar) voor zowel mannelijke als vrouwelijke hoofdrol weet te winnen, doet het knappe van de prestatie echter geheel teniet: beide rollen zijn slecht gespeeld. Slecht acteerwerk dus, bovenop een flinterdun verhaal. Jack is reclamemaker. Zijn bedrijf zit een beetje in de penarie, omdat de grootste klant eist dat Al Pacino in een reclame komt spelen. Pacino leent zich voor iets dergelijks nooit.  Maar dan komt Jacks enorm lelijke en irritante tweelingzus Jill logeren. Jill weigert weer te vertrekken en Jack bedenkt dat dat komt doordat ze geen man heeft. Hij dwingt haar dus over te gaan tot internetdating. Zonder succes overigens. Om het goed te maken neemt hij haar mee naar een ballgame waar ‘toevallig’ ook Pacino aanwezig zou zijn. Pacino blijkt daar echter geen oog te hebben voor Jack, maar des te meer voor Jill. In een reeks van kwalijke moves probeert Jack zijn slaatje te slaan uit Pacino’s interesse voor Jill… En uiteindelijk… komt het allemaal goed. Jak! Maar Pacino is vermakelijk voor de fans: niet gedacht dat zo’n topper zich voor zoiets zou lenen!

Vandaag is het de verjaardag van mijn moeder. Natuurlijk feliciteer ik haar ook op andere manieren, maar dit stukje post ik speciaal voor haar. Met kerst heb ik van mijn moeder het boek ‘De verborgen taal van bloemen’ gekregen, omdat ze graag wilde dat ik het zou lezen. Dit jaar is mijn bestaan druk, te druk eigenlijk en daardoor heb ik aan het boek niet meer aandacht besteed dan een blik op de kaft met de mooie roze bloem en het vervolgens op mijn nachtkastje gelegd, bij de andere stapel nog te lezen boeken. In de meivakantie kwam ik weer eens aan lezen toe en ik heb het boek gepakt. Ik werd er meteen door gegrepen.

Het boek gaat over Victoria. Victoria is als baby door haar moeder weggegeven. Ongewenst. Door het gevoel ongewenst en niets waard te zijn heeft Victoria min of meer eigenmachtig de belangrijke relaties in haar leven om zeep geholpen. De relatie met Elizabeth, de vrouw die haar wilde adopteren. De relatie met Grant, de man die haar aanbidt. En de relatie met haar eigen dochtertje, dat ze uit onmacht voor de deur van Grant parkeert in een mandje, bekleed met mos. Victoria communiceert enkel door bloemen en het is dan ook door bloemen dat ze uiteindelijk haar leven op de rit krijgt. Ze heeft een eigen bloemenbedrijfje en kan geleidelijk de relaties met Elizabeth, Grant en haar dochter Hazel weer aan. Ik was tot tranen geroerd!

De boodschap van mijn moeder, die ik tijdens het lezen begon te begrijpen, wordt het beste gevat door één zinnetje uit haar eigen recensie van het boek: “De wetenschap dat mos kan groeien zonder wortels geeft behalve voor Victoria ook voor mij een andere kleur aan mijn persoonlijke bestaan.” Mijn antwoord: “En óf mos kan groeien!”

Coco before Chanel (2009)

U zult het niet geloven… Dit modemeisje heeft deze film afgezet! Ik vond de film zó saai en traag en het acteerwerk van Audrey Tautou (ik was in tegenstelling tot velen ook al geen fan van Amelie, behalve dan van de muziek) zo gekunsteld, dat ik het niet langer aan kon zien. Het verhaal: Coco gaat vanuit haar weeshuis als dansmeisje en naaister werken. Ze ontmoet Baron Balsan en komt zo in contact met de upperclass, voor wie ze al snel hoedjes gaat ontwerpen…

Coco Chanel (2008)

Dan vond ik de versie uit 2008 met Shirley MacLaine veel beter! Het verhaal is hetzelfde, maar het hele sfeerbeeld spreekt mij meer aan. Het tempo lijkt iets hoger te liggen, de film is minder stijf en het aanstellerige kleine-meisjes-gedrag van Tautou is er niet.

Het theater aan de parade heeft ons erg blij gemaakt! Onder de mensen die voor 1 mei een C’art (soort abonnement) hebben besteld, heeft het theater kaarten verloot voor de voorstelling Sprakeloos, van de Israëlische Hanoch Rosenn. En Wim en ik behoorden tot de gelukkigen. Op theaterkaartjes zeg je natuurlijk niet zomaar nee, dus hebben Wim en ik zelfs (met wat pijn in het hart) de moeizaam geplande afspraak met onze vrienden uit Breda verplaatst. En dat hadden we beter niet kunnen doen.

De voorstelling is een kruising tussen de oude theaterkunst en 3D-techniek. Klinkt goed. Vol spanning namen Wim en ik dus plaats op rij 19. Toen de voorstelling een kwartier na de aangekondigde aanvangstijd nog niet was begonnen, nam in de zaal echter de irritatie het over van de spanning.

Toen de beste man eindelijk op het podium verscheen, bleek het podium gevuld met gigantische 3d-schermen. Dat beloofde wat! Er begon een nogal druk stadsfilmpje en als een personage uit een video-game sprong Rosenn door de film. Of eigenlijk ervoor langs. Maar de suggestie werd gewekt dat hij in de film stond. Op zich wel aardig. Maar veel kabaal. En dat zeg ik lang niet zo snel als bijvoorbeeld mijn moeder. Daarna volgde er een stomme film op een kleiner scherm waar Rosenn in en omheen acteerde. De film was, zoals menig stomme film, vrij inhoudsloos en wat Rosenn liet zien, is geen noviteit (Bluemangroup!). Daarna kwam er een soort natuurfilm. U weet vast wel dat je met je handen schaduwen op een muur kunt maken. Wel, zo had Rosenn vogels, gras een leeuwtje (?), kikkers, de evolutie van de mens en nog veel meer uitgebeeld, die uitbeeldingen vaak geredupliceerd en er een filmpje mee gemaakt. Met wat tegenlicht erbij spong hij zelf ook in steeds een andere uitbeelding door het filmpje heen, waardoor het filmpje min of meer door hem veroorzaakt leek te worden (is deze beschrijving niet duidelijk? Ik kan het niet beter zeggen..) Op zich weer best mooi, maar geen noviteit. Daarna volgde er een waterdecor, nog steeds op de schermen, waarbij Rosenn en twee heren uit het publiek denkbeeldige lekken moesten verhelpen. Na een minuut had ik de scène wel gezien, en toen hadden we er nog 9 te gaan.

Na een scène over de zware werkdag van een drukke meneer (ach, wat grappig toch, dat er werd geëindigd met een platte lijn – dood – in een electrocardiogram) was het pauze. Wim en ik liepen resoluut naar de garderobe. Daar stonden we met nog een stuk of vier stellen voor een dicht gordijn. Het theater is kennelijk niet gewend dat er mensen in de pauze weggaan. Wel, een oudere heer had niet zoveel geduld en brak zelf maar in in de garderobe. Wij volgden zijn voorbeeld en zijn na het bemachtigen van onze jassen op de fiets gesprongen. Nog voor half 10 waren we thuis. We plaatsten nog even een teleurgesteld tweetje en zijn toen maar gaan slapen. Wat ik persoonlijk wel cool vind, is dat het Theater aan de Parade ook op dergelijke tweetjes reageert: “Wat jammer dat Sprakeloos! tegenviel voor jullie. De pers was zo enthousiast. Hopelijk de volgende keer beter!” Dat siert. Ik vraag me wel af welke pers. Ik kan alleen het Dagblad van het Noorden en de Zwolse Courant vinden. De reacties op Twitter zijn veelal negatief.

De voorstelling speelt nog in Assen (10 mei), Leiden (11 mei) en Roosendaal (12 mei), Rijswijk (13 mei), Rotterdam (15 mei, de andere twee voorstellingen daar zijn afgelast, waarom zou dat nu zijn?), Roermond (18 mei), Gouda (19 mei) en Bussum (20 mei).

Omoda kende ik al. Eerst als de leukste schoenenwinkel van Breda (sowieso al één van mijn favoriete winkelsteden). Zalando kende ik alleen van de afschuwelijke reclame en uit de verhalen van de enige collega die evenveel schoenen koopt als ik. Maar na het opruimen van mijn kast, was ik  dringend toe aan een paar zwarte en een paar bruine ballerina’s. Tijd voor het uitdelen van mijn eigen thuiswinkelaward.

Bij Zalando heb je meer keuze dan bij Omoda: waar Omoda begint bij leren schoenen en doorgaat tot SuperTrash, Tommy Hilfiger en Guess, begint Zalando in een veel lager segment en gaat door tot hoger. Is dat een voordeel? In principe wel: Zalando heeft ‘voor elk wat wils’. Voor mij persoonlijk niet: ik ben tevreden met Omoda. Klein dingetje waar men op zou mogen letten is dan wel dat ik graag,  als ik aanvink dat ik leren schoenen zoek, alleen maar leren schoenen wil zien verschijnen in mijn beeld. Geen nepleer.

Elk van beide bedrijven bezorgt gratis. Ook retourzenden is gratis. Dat is fijn. Zalando heeft het voordeel dat je zelfs niet van tevoren hoeft te betalen. Omoda heeft het voordeel van de bezorgwijze. Omoda werkt met PostNL en levert snel. Zalando werkt met SelectVracht, een bedrijf dat voor mij met stip het onbetrouwbaarste van Nederland is. Voorbeeldje: twee werken voor de verjaardag van mijn vader kocht ik een boek (tweedehands) bij Bol.com voor hem. Een maand na zijn verjaardag had ik het nog niet in huis. Bij SelectVracht moet je bellen voor het maken van een bezorgafspraak. Vervolgens waagt het bedrijf het om tot drie keer toe op een ander moment te komen en het pakje vervolgens terug te brengen naar de afzender. Met mijn schoenen dreigde het bijna weer zo te gaan: ik was thuis, maar de bel deed het niet (er hing wel een briefje: “Graag kloppen of bellen naar…”). Denkt u dat SelectVracht dit doet..? Nee.

Dan de producten: op de site van Omoda komen soms de kleuren niet overeen met het product dat je krijgt. Verwacht je camelkleurige ballerina’s, dan kunnen ze best oranje uitpakken bijvoorbeeld. Of staat er grijs als omschrijving, dan kan het best zijn dat je taupe krijgt.  Maar de kwaliteit is altijd in orde. Bij Zalando heb van wat ik had besteld 1/6 gehouden. Bij Omoda toch minstens de helft. Voor mij wint Omoda.

Maar heb ik nu zwarte en bruine ballerina’s? Nee! Van de 12 paar schoenen die ik had besteld, heb ik er drie gehouden: rode, taupe en pythonprint. Conclusie: mijn zoektocht naar zwarte en bruine ballerina’s goes on.

Wat kan ik ervan zeggen? Dergelijke echte tekenfilms zou Disney nog moeten maken: op die markt zijn ze echt de beste. En die echte Disneyfilms zijn tijdloos. Wim en ik kijken er af en toe één (en worden er dan enorm vrolijk van!). Klein puntje van aandacht: we moeten onze videobanden misschien eens gaan vervangen door dvd’s. Want videobanden zijn niet tijdloos

Begin maart ben ik met vriendinnetje Anke een weekendje met Stenaline naar Londen geweest: heel gezellig, maar ook heel vermoeiend. Wie denkt dat je niet in één weekendje heel Londen kunt bekijken en ook nog kunt winkelen, heeft het mis. Wij kunnen dat. Met een metrokaart, zo hard lopen dat je zere voeten krijgt en zo weinig eten dat je om vijf uur ‘s middags neervalt bij een Jimmies Juice kom je een heel eind. We hebben álles gezien!

En gewinkeld (zij het vooral in Oxford Street). Eén ding waar ik me enorm op verheugd had was de Topshop. In de Topshop tref je 3 verdiepingen met niets anders dan de meest hippe mode. Op verdieping -1 is zelfs een hoek met echte vintage te vinden.

In Oxford Street en vooral in de Topshop keken Anke en ik onze ogen uit. Wat zijn London Ladies opvallend. Wat een hoerige leggings worden er gedragen, wat een korte rokjes. Daarmee kun je je in Den Bosch of Nijmegen niet vertonen. We hebben de Topshop dan ook met dichte portemonnee overleefd. Als dat fashionista’s zijn, dan ben ik liever een degelijke shopaholic.

In een eerdere post verwees ik al naar het uitkomen van de sequel van Happy Feet, origineel Happy Feet 2 genaamd. Het verhaal: Mumble (de dansende en dappere pinguïnzoon uit Happy feet 1) is inmiddels samen met zijn Gloria en heeft een zoon: Eric. Eric heeft zijn rol in de samenleving nog niet helemaal gevonden en wil overlopen naar een andere groep pinguïns en hun leider, de maffe Sven. Dan gebeurt er iets naars: een ijsberg zet de hele groep koningspinguïns gevangen: er is geen ontsnappingsmogelijkheid en geen vis. Maar Mumble heeft wel een oplossing: hij vraagt – met hulp van de zingende overtuigingskracht van zoon Eric- een gunst aan een eerder door hem geredde zee-olifant. Door heel hard te dansen stampen ze zoveel sneeuw en ijs naar beneden, dat er een soort trap ontstaat, waarover de pinguïns uit hun gevangenis kunnen komen. Ik deze sequel misschien nog wel beter dan deel 1: het dansen en zingen is even gezellig en de mensen zijn wat minder dominant aanwezig om het milieu te redden! Heerlijk amusant en onwijs schattig! Verder moet ook de enorme stemmencast even vermeld worden: Elijah Wood, Robin Williams, Pink, Brad Pitt, Matt Damon… wat wil je nog meer?