Rome, hoe groot(s) is uw verleiding?

Jessie Mensink V5c – Gepubliceerd in de schoolkrant

“Hoe meer ik Rome leer kennen, hoe meer ik die stad kan vergelijken met de zee, die dieper wordt naarmate men er verder ingaat.”

Dit wijze woord van Goethe geldt voor iedere bezoeker van het huidige Rome. Sommigen komen er als archeologen om de oude Romeinse ruïnen te zien, de mooiste die wij uit de oudheid bezitten: fora, thermen, graftomben en waterleidingen. Anderen reizen naar Rome als historici en bewonderen de grootheid van Rome’s geschiedenis, die uit de monumenten nog luid tot ons spreekt.
Weer anderen bezoeken Rome als kunstliefhebbers en genieten van het vele schone. Weer anderen komen er min of meer als pelgrims, om in de kerken van de voorvaderen te bidden en de heilige plaatsen te bezoeken waar martelaren leden en heiligen leefden.

Ieder van ons kwam er als uomo universale: een leerling van HAVO 4 of VWO 5 die zich zo gelukkig mocht prijzen deel te nemen aan deze geweldige en bijzondere reis naar de caput mundi was archeoloog, historicus, kunstliefhebber en pelgrim tegelijk, maar toch vooral een leerling die onder de bezielende leiding van mevrouw Y. Wittingen en de heren G. van Es, L. Huitink en S. Delahay zoveel mogelijk van Rome wilde zien, opnemen en verwerken. We bezochten de Santa Maria Maggiore, het Pantheon, Jezutenkerk S. Ignazio di Loyola, de Sint Pieter, de Vaticaanse musea, de Engelenburcht, het Mausoleum van Augustus, het Forum Romanum en zo kan ik nog jaren doorgaan…
Niemand, die Rome slechts eenmaal heeft bezocht, is in staat te vertellen wat hij precies gezien heeft. De waarheid is, dat hij nauwelijks iets heeft gezien. Maar hij zal nooit vergeten dat hij daar rondliep tussen een massa van schoonheid, zelfs in geen maanden afzienbaar, of er geen eind kan komen aan de weelde…

Hiervan is geen totaal indruk te geven. Al te snel wisselen in het voorbijgaan de aspecten. Voor dit probleem zijn twee oplossingen, n tijdelijke en n duurzame.
De tijdelijke is ‘s avonds een bezoek te brengen aan de Spaanse trappen, om daar wat te drinken en te vechten, zodat je per definitie vergeet wat je gezien hebt.
De duurzame is een kijkje te nemen bij de Trevi fontein en over je schouder een muntje in het water te gooien, zodat je verzekerd bent van een volgende ontmoeting met Rome. Dat laatste is hetgeen ik gedaan heb, want in deze prachtige stad zal ik, als toekomstig classica nog vaak terugkomen. Al mijn wegen leiden immers naar Rome!