Laatste posts |
|
Countdown:in 1 week, 5 days, 21 hours, 14 minutes, 8 seconds |
Mijn moeder beweert dat ik al na mijn allereerste les Latijn aan het Alexander Hegius Lyceum (tegenwoordig Etty Hillesum Lyceum geheten) gesteld heb dat ik na het afronden van het gymnasium klassieke talen zou gaan studeren. Zelf kan ik me niet heugen die opmerking gemaakt te hebben, maar een feit is dat ik, hoewel ook de studies Nederlands en Rechten en de kunstacademie even in beeld zijn geweest, klassieke talen ben gaan studeren. Bij mijn studiekeuze heb ik me nooit laten sturen door de maatschappelijke relevantie van een bepaalde opleiding, maar heb ik mijn hart de koers laten bepalen. En mijn hart ligt bij de klassieken en dan met name Latijn, Rome en de Romeinse keizers. Waarom? Klassieken zijn talig (en dat ben ik ook), gelden als moeilijk (daar heb ik altijd anders over gedacht, maar het klinkt leuk…) en zijn bijzonder (en ik ben wel een beetje ijdel). Van 2003 tot en met 2007 heb ik in Nijmegen klassieke talen gestudeerd met als masterspecialisaties Latijn, oude geschiedenis en Romeins recht. Hoewel ik een wetenschappelijke carrière min of meer aangeboden kreeg, heb ik ervoor gekozen om na mijn studie mijn onderwijsbevoegdheid te halen en mijn onderwijscarrière van studentenbijbaan in echt werk te veranderen. Door mijn werk in het onderwijs heb ik namelijk ontdekt meer in mensen geïnteresseerd te zijn dan in de klassieke wetenschap. Niettemin wil ik u enkele van mijn teksten niet onthouden.
Crassus: Vir ambitiosus (masterscriptie)
De opvolgingsstrijd na de dood van Caesar
Kijken naar keizers: Suetonius en de Fysiognomie (bachelorscriptie)
Tussen goed en succesvol: over de aard van het keizerschap van Marcus Aurelius
Vergilius in het werk van Horatius