Over Margriet, wimpers, Ecofab, Danny, Ugg en spierpijn…

Gisterenavond had PowNews een item over de Margriet Winterfair. Hun conclusie: bezoekers van de Winterfair zijn allemaal vijftigplus en heten Ina/Ine. Welnu, ik ben vandaag op de fair geweest, ben niet vijftigplus en heet geen Ina/Ine… Mijn moeder wél (Ine Mensink-Jenniskens, 60 jaar oud)! En zij was dan ook degene door wie ik werd meegesleept om entree te betalen om in de Jaarbeurshallen in Utrecht te mogen shoppen tussen veel teveel mensen bij kraampjes van winkels waar ik normaal nog niet dood gevonden zou willen worden (voor wie een duidelijker beeld nodig heeft: Scapino stond er ook). Zij was – dat moet gezegd – bovendien degene door wie ik het nog leuk vond ook!

Om het beeld dat u nu misschien van mijn moeder heeft even recht te zetten eerst even het volgende: mijn moeder leest niet de Margriet, houdt niet van te grote drukte, winkelt niet bij de winkels die deelnemen aan de Fair en wil niet gratis proeven uit schalen (“Want daar zit iedereen met zijn handen in te graaien…”). Wat we er dan deden? Zoals u wellicht weet, ga ik in juni trouwen. Mijn moeder, die dan een belangrijke rol heeft als mother of the bride én getuige, wil er dan op haar paasbest uitzien. Nu wil het geval dat zij de laatste jaren gevoelige ogen heeft en daarom geen oogmake-up meer mag gebruiken van de huisarts. Ze zondigt trouw tegen dit gebod door er lustig op los te smeren met oogschaduw. Mascara wil echter echt niet meer… Dus wat had moederlief bedacht? Zij wilde graag haar wimpers verven. “Dat kan toch vaak gratis op zo’n beurs?”, zei ze enkele maanden geleden. En zo werd min of meer besloten dat wij naar “zo’n beurs” zouden gaan. Mijn opmerking dat de entree voor “zo’n beurs” meer bedraagt dan het verven van wimpers bij een schoonheidsspecialiste (de entree voor de beurs is 18 euro, het verven van wimpers een euro of 9), werd meteen van tafel geveegd met het argument “Maar dat is toch gezellig! Er is vast al kerstsfeer…”. Tja, daartegen kan ik niets inbrengen. Ik ben al van kindsbeen af dól op kerstsfeer! En dan nog iets waardoor ik extra lekker werd gemaakt: op de Fair zou ook een kledingruil, georganiseerd door Ecofab, zijn. Ik ben ook van kindsbeen af al dól op kleding! Ruilen was voor mij iets heel nieuws, maar het klonk aardig: ik had nog wel wat liggen…

Om kort te gaan: na eerst een half uur in een bomvolle trein te hebben gestaan, trof ik vanochtend mijn moeder op Utrecht Centraal. Bij wijze van ‘moed indrinken’ brachten we eerst een bezoek aan Starbucks (natuurlijk!), waar de nieuwe koffie met Cranberry overigens ten zeerste is aan te bevelen. Daarna togen we naar de Jaarbeurs, alwaar gearriveerd mijn moeder weigerde haar jas in de garderobe te hangen, “omdat er duidelijk stond dat spullen daar niet verzekerd waren”. In de Jaarbeurs was er naast de nodige kerstversiering gezorgd voor een – voor mensen zonder jas althans – aangename temperatuur. De jassen gingen dus uit en over míjn arm. Mams had immers mijn voor de kledingruil bestemde kleding al in haar kar op wielen (ja, in dat opzicht hoorde ze er he-le-maal bij!) zitten. Eerste halte: toilet, dat van de heren natuurlijk, want heren zijn er toch niet op “zo’n beurs”. Tweede halte: de toren waar Ecofab resideerde. In de toren werden we vriendelijk onthaald en de kleding die ik had meegebracht haalde ik uit de kar. Ik had splinternieuwe jeans van Fornarina (te klein gekocht), een eenmaal gedragen Vanilia jasje van imitatiebont (niet mijn ding) en een tevens eenmaal gedragen spijkerbikerjackje van Guess (niet mijn ding) bij me en voldeed daarmee naar mijn mening aan de omschrijving op de site van Margriet: “Het is de bedoeling dat de kleding schoon is, er nog goed uitziet en modieus is. Het liefst van mooie merken of vintage, maar andere kleding mag ook.” Schoon, bijna nieuw, modieus, merk. Bij de balie plakte een ietwat alternatief ogend meisje groene stickers op mijn kleding. Groen stond voor ‘medium’, de middelste prijsklasse. Daarnaast waren er ook nog anders gekleurde stickers voor ‘high’ (geel) en budget (kleur niet onthouden, hoe zou dat nu komen, hihi). Op onze verbazing op de kleur groen op mijn kleding, antwoordde het meisje dat ze naar de staat keek waarin de kleding verkeerde. Na wat onderhandelen mocht op het Guess-jasje tóch een gele sticker en vervolgens gaf het meisje mij een tas met een wasmiddeltje om mijn ruiltjes als nieuw te laten ruiken en daarbij twee groene stickers en een gele. Natuurlijk spoedden wij ons naar het rek waarop we veel gele stickers geplakt zagen: ietwat snobistisch zijn we wel… Daar aangekomen puilden onze ogen haast uit ons hoofd! Wat zagen we hangen bij geel (voor hen die wat minder van geheugen zijn: ‘high’ dus!)? Een broekpak van Miss Etam, Jeans van de V&D en een vestje van de Hema. Niets tegen dat alles, maar niet geheel opwegend tegen mijn zojuist weggebrachte drie stuks kleding. De woorden “Ik denk dat ik mijn kleding maar weer ga terughalen” waren mijn mond nog niet eens helemaal uitgekomen, of daar drong mam zich al naar de balie (twee zielen, één gedachte): “Wij willen onze kleding weer terug,” zei ze ietwat (understatement) geïrriteerd. Het meisje achter de balie begon weer hetzelfde verhaal over “de staat, waarin de kleding verkeert” en zei ook iets als “kijkt u nog even verder” en “we willen niet dat u er een slecht gevoel bij heeft”, maar wij (mam iets meer dan ik) waren onverbiddelijk. En zo stoven we met dezelfde tas kleding als waarmee we gekomen waren de trap weer af. Mocht u mij dus binnenkort zien in een net iets te krappe jeans, een bontje en een spijkerjackje, geef me dan maar een complimentje voor mijn ‘nieuwe’ look. Heb ik van Ecofab toch even de mooiste kleding mee naar huis weten te nemen!

Over de rest van de beurs kan ik kort zijn: wimperverf was er niet, dus onze uitgaven werden beperkt tot wat Cote D’Or voor allebei, een engeltje en een wenkbrauwmake-upje voor mams en een dekbedovertrek voor mij. Toch hebben we genoten: van het bekijken van snuisterijen, het aanhoren van bestudeerde verkooppraat, de kerstsfeer, elkaars gezelschap en vooral van… Danny! Met Danny bedoel ik natuurlijk dé Danny, die in 1984 doorbrak met zijn vertolking van de filmrol van Siske de Rat: Danny de Munk. Die gaf in het Margriettheater samen met Henk Poort een indruk van hun gezamelijke theatershow ‘Jeugdherinneringen’. Die jeugdherinneringen bestonden uit Frank Sinatra, Anatevka en vooral (de beide heren zijn rasechte Amsterdammers) uit het repertoire van Johhny Jordaan. Dat mam een zwak heeft voor Danny wist ik al langer, maar dat zij ook de Amsterdamse volksmuziek kan meezingen, was voor mij geheel nieuw! Mijn anders zo rustige, beschaafde en ingetogen moeder zat luidkeels mee te blèren (er ís videomateriaal, maar dat is alleen voor intimi)! Op mijn vraag hoe ze die muziek kende, moest ze me het antwoord schuldig blijven. Pas toen we de Jaarbeurs verlieten drong het tot mij door: geboren en getogen in Den Bosch vierde zij vroeger carnaval! Bij de uitgang konden we bij wijze van feestelijk slot een Margriettasje ophalen met véél reclame en wat probeerverpakkingen van etenswaren, deodorant en tandpasta. Buiten zegen we meteen neer op een steen om uit die tasjes het kaf van het koren te scheiden. De probeerverpakkingen bleven, alle folders (en zelfs een Bouquetreeksboekje!) gingen linea recta de prullenbak in.

Op naar het centrum van Utrecht: koffiedrinken bij de Douwe Egberts en rondneuzen in de vertrouwde winkels (Vanilia, Broese, Bijenkorf). De buit daar: nog meer gezelligheid, een paar Ugg handschoenen (Riemke, als je dit leest, ik héb ze!) en enorme spierpijn in één arm van het rondzeulen met een lits-jumeaux-dekbedovertrek. Volgend jaar weer? Nee, liever gewoon shoppen… tenzij Danny de Munk er weer is, hè mam? Of misschien om je wimpers te verven?

No related posts.