Verslag Griekenlandreis door leerlingen

Dag 1

In de nacht van vrijdag op zaterdag werd er om 1.45 uur verzameld op school. Het was erg vroeg; toch had iedereen zin om te gaan. In de bus naar Brussel werd er muziek geluisterd, geslapen en vooral gezongen, waardoor de sfeer er vanaf het begin in zat. Aangekomen op het vliegveld moesten we nog even wachten tot we konden inchecken en deze korte pauze werd door velen benut om een kopje koffie te drinken om weer wakker te worden. Na de douane kregen we nog een uurtje vrije tijd, voordat het vliegtuig vertrok. In dit uur hebben we ‘nieuwe vrienden’ gemaakt met leerlingen van het Sint Jans Lyceum en terwijl de hele groep bij de gate zaten te wachten, vonden Lucas en Guido het leuk om even over het vliegveld om te roepen dat mevrouw Mensink Guido bij de ballenbak op moest komen halen. Helaas was dit niet zo goed te horen, dus die lol was snel weer over. Om ongeveer 6.15 uur konden we het vliegtuig in en na een half uur stilgestaan te hebben konden we een kwartier later dan gepland alsnog opstijgen. Het was een goede vlucht, waarbij wij, gymnasiumleerlingen, ons natuurlijk voorbeeldig gedroegen en onze nieuwe vrienden van het Sint Jans voor flink wat lawaai zorgden. Na aankomst in Athene moesten snel de koffers opgehaald worden en daarna bracht de bus ons naar Sounio, een plaatsje aan de kust van Griekenland, waar we hoopten de Poseidontempel te kunnen bekijken en wat te kunnen eten. In Sounio bleek er ook bij de tempel gestaakt te worden en het interesseerde de Grieken niet zoveel dat we gereserveerd hadden (zelfs na omkooppogingen van de docenten), dus de tempel kon alleen van een afstandje bekeken worden. We hebben toen onze naam als Nederlanders nog even bevestigd, door in het restaurantje bij de tempel niets te eten, maar wel allemaal heel goedkoop een fles water te bestellen. Ondertussen hoorden we van de enorme file rond Antwerpen, waarin de Romegangers van Beekvliet vaststonden. De humor konden we hier eerst wel van inzien, maar hoe duidelijker het werd dat de Romegangers hun vlucht zouden missen, hoe vervelender wij het gingen vinden. Vanuit Sounio reden we weer naar Athene, richting ons eerste hotel. Onderweg was het goed te zien dat Griekenland zich in een ‘lichte’ crisis bevindt: overal, op elke hoek van de straat, liggen hopen vuilnis (de vuilnisophaaldienst staakt…) en er staan meer huizen te koop dan niet. De rit duurde anderhalf uur en omdat velen de overgeslagen nacht begonnen te voelen was het, op wat kaartende jongens na, muisstil in de bus. Bij aankomst in het hotel (rond 16.00) werden de sleutels verdeeld (de kamerindeling was in de bus al gemaakt) en hadden we tot 18.00 de tijd om zelf iets te gaan doen. Er werd gedoucht, op internet gekeken, rondgerend in het hotel en al een beetje door de stad gelopen. Toen we de tv even aanzetten, kregen we beelden van de rellen in Rome en we waren toch wel wat bezorgd om onze jaargenoten. Toen iedereen om 18.00 in de lobby was, kwamen mevrouw Mensink, mevrouw Weltevreden en meneer Louwerenburg terug, die een briljante deal hadden gemaakt met een restaurant aan de voet van de Akropolis, waar iedereen voor 10 euro een drankje, voorgerecht en behoorlijk hoofdgerecht kreeg. Voordeel van de crisis: de Grieken zijn blij als hun restaurant vol zit, dus onderhandelen gaat beter dan ooit. Voordat we echter gingen eten, maakten we eerst een stadswandeling van anderhalf uur. Dit was eigenlijk tegen verwachting in erg leuk, omdat mevrouw Mensink veel te vertellen had en wij al een beetje voorkennis hadden, hoewel het toch wel jammer was dat de volgende dag nog maar twee mensen de naam van een bepaald kerkje wisten te reproduceren… Hiervan zullen we de vermoeidheid maar de schuld geven. Toen het etenstijd was, waren we inmiddels in de Plaka, tegenwoordig het meest touristische wijkje van Athene, terechtgekomen. Alle straatjes lijken op elkaar, dus zo gek was het niet dat we de weg kwijtraakten. Gelukkig konden onze kaartleestalenten Laurens van Zandvoort en meneer Louwerenburg ons redden en zaten we even later aan de maaltijd. De dufheid begon nu echt te heersen en gelukkig zagen onze drie topbegeleiders dat. Daarom hebben ze ons de keuze laten maken: of via een ijstentje terug naar het hotel met mevrouw Mensink of in de stad blijven en dan na een uurtje terug met meneer Louwerenburg en mevrouw Weltevreden. Er bleven zes mensen in de stad en de rest ging terug, want ruim 40 uur doorhalen is flink vermoeiend! Terug in het hotel gingen de meeste van ons meteen slapen, maar er werden ook nog spelletjes gespeeld. Zo kwam er een einde aan een zware en lange, maar ook ontzettend leuke dag. De sfeer zit er goed in en het lijkt ons duidelijk dat het een goed begin was van de reis, waar we ongetwijfeld nog meer van gaan genieten!

Een paar meisjes die de tweede dag
voor vertrek naar Delfi te laat bij de bus aankwamen.

Dag 2

Na het krijgen van de laatste informatie over de Romegangers (wél in Rome aangekomen met latere vlucht, wél de stad in, ‘slechts’ twee koffers zoek) zijn we toch nog met een gerust hart gaan slapen, totdat we opeens gebeld werden en niet durfden op te nemen… Vervolgens werd er ook nog op de deur geklopt, terwijl er niemand voor de deur stond. Uiteindelijk bleken dit de acties van wat jongens (Luc) uit de groep te zijn.  ’s Ochtends om 8 uur zaten we aan het ontbijt, waar Lindy zo slim was om haar kamerpas te verliezen. Na een lange uitleg aan een niet-engels-sprekende Griek en hulp van een andere Griek, konden we onze kamer weer in. Toen kwam dan het moment dat iedereen tegelijk met koffer en al de lift in wilde. En ja hoor, dat ging niet goed. Mevrouw Mensink en Hanneke zijn ongeveer 3 keer op een neer gegaan van de 2^e tot 6^e verdieping (de lift weigerde nog op 0 te stoppen), tot ze het maar opgaven en de trap namen. Dan de stadswandeling: 3 uur slenteren door Athene. Hier zagen we allerlei mooie gebouwen waar mevrouw Mensink natuurlijk alle ins and outs van wist. Nieuwe term van de dag was ‘toyboy’ (Antinoös, het vriendje van de Romeinse keizer Hadrianus) en meneer Louwerenburg heeft de economie gestimuleerd en een Griek heel blij gemaakt door diens hele donutkraam leeg te kopen. Tijdens de stadswandeling hebben we ook de spectaculaire wisseling van de wacht gezien op de traditionele manier. Natuurlijk gingen we ook op de foto met de Evzones (de wachters) en na heel lief vragen ook met de militair die de leiding had over de wisseling. Nog nagenietend van het fotomomentje met de niet onknappe militair liepen we naar het Akropolismuseum. Hier konden we veel zien wat behandeld is in de lessen Grieks en hielden Yvonne en Maarten een illegale rondleiding langs de Parthenonsculpturen. Maar ook wij zijn mensen met basisbehoeften en kregen hongen: lunchtijd! Een paar slimme, nuchtere Hollandse meisjes dachten even snel wat te gaan snacken bij de Mac, maar kregen het toch voor elkaar een kwartier te laat te komen, vandaar dit verhaal… We mochten en konden gelukkig toch nog mee met de bus. We kwamen aan bij het klooster van Osios Loukas. Het was een mooi klooster waar zelfs zijn relikwieën (zijn hand) te bekijken waren. Er was ook een winkeltje bij met honing, of zoals de verkoper zei ‘Lekka, lekka, choning’.  In het klooster was het, in tegenstelling tot buiten, lekker warm. We zitten nu toch in de bus naar Delfi en ondanks het niet typisch Griekse weer, laten wij het zonnetje schijnen.  Vanaf het klooster van Loukas vervolgden we onze reis naar het mooie, gezellige Delphi. Tot onze teleurstelling was het daar erg koud. We stapten de bus uit en moesten met onze koffers een stukje naar het hotel toe lopen. Daar werden we hartelijk ontvangen door onze gastheer en zijn vrouw, die ons de sleutels van de kamer overhandigden. Het was al vrij laat en we hadden honger. Daarom besloten we snel de stad in te gaan om een restaurantje uit te zoeken, nadat we iets warmers aan hadden getrokken. We hadden een mooi, lekker en niet al te duur restaurant uitgezocht en begonnen hier een enorm gezellige avond, waar ontzettend veel werd gelachen. Na als toetje baklava te hebben gegeten, gingen we eerst nog even langs het hotel en daarna gingen we met z’n allen op stap naar ‘Downtown’, een leuke disco, waarvoor we al eerder uitgenodigd waren. Er was in diezelfde discotheek een andere groep Nederlanders (Stedelijk Gymnasium Nijmegen) gesignaleerd, wat de avond voor sommigen nog leuker maakte (!). Verder was de dj heel erg oké en zagen we ook de docenten dansen.  Om 10 voor half 12 (we moesten immers om half 12 binnen zijn) liepen we met z’n allen (sommigen een beetje aangeschoten) terug naar het hotel. We gingen lekker slapen, want we moesten de volgende dag weer vroeg ons nest uit!

De andere helft van de meisjes die te laat waren op dag 2.

Dag 3

De volgende dag begonnen we met opstaan, waarbij sommigen een koude douche moesten nemen. Aan het ontbijt had meneer Louwerenburg een “rol met je ogen”-momentje, omdat mevrouw Mensink en mevrouw Weltevreden in een hevige discussie over een sjaal waren geraakt. Tevens moeten we hierbij vermelden dat enkele leerlingen eerder aan de ontbijttafel zaten en dat de leraren dit keer aan de late kant waren. Na ons heerlijke ontbijt hebben we onze koffers gepakt en verzamelden we ons in de hal om daarna de hoogtepunten van Delfi te bezoeken. Nadat Laurens nog even op zijn koffer met 4 wielen naar beneden was gereden, zijn we vertrokken. Na nog geen 5 minuten rijden kwamen we aan bij de Marmaria (beneden-Delfi) met de oude en ‘nieuwe’ Athenatempel . Er stonden maar liefst 3 zuilen overeind! Meneer Louwerenburg heeft heel enthousiast staan vertellen en mevrouw Mensink had zelfs niets meer toe te voegen! Langs het gymnasium gelopen kwamen we aan bij de Castalische bron. Hierin moesten de Grieken zich wassen voordat ze hun vraag mochten stellen aan het Orakel van Delfi. We gingen verder en kwamen aan bij het pad naar het Orakel. Na een stukje omhoog gelopen te hebben (de tempel ligt boven) startten Guido en Jan Douwe hun rondleiding (wat ze overigens keurig deden). Allereerst kwamen we de resten van schatkamertjes tegen. Dit waren kleine tempelvormige gebouwtjes die steden in Delfi lieten neerzetten om macht uit te stralen en hun schatten op te slaan. We liepen door en kwamen bij de Apollotempel, de tempel die in de oudheid misschien wel de belangrijkste was van allemaal. Toen begonnen we aan de grootste inspanning van de dag: om bij de renbaan van Delfi te komen, moesten we een lange steile helling beklimmen. Er was moed nodig, want na de helling kwamen er veel traptreden en we werden ook nog eens door kou en wind (Delfi ligt hoog in de bergen en is zelfs een skioord) geteisterd. We aanschouwden de bewonderenswaardige renbaan die werd gebruikt voor wedstrijden. Daarna daalden we af naar het museum, waar we eindelijk de beelden in het echt zagen die normaliter in ons boek staand afgebeeld. Vervolgens kregen we vrije tijd en gingen we lekker lunchen en winkeltjes kijken. We stapten in de bus om naar ons derde hotel te rijden: het hotel met zwembad en leuke bungalows. Onderweg bleek de pont, die ons naar de Peloponnesos zou brengen, te staken, dus namen we de brug, waar we pas overheen mochten nadat de buschauffeur maar liefst 64 euro aan tol had betaald (de prijs is flink opgeschroefd, omdat iedereen gedwongen is de brug te gebruiken). Aangekomen bij het hotel besloten alle jongens en enkele stoere meiden ondanks de lage temperatuur te gaan zwemmen. Op een gegeven moment kwam zelfs meneer Louwerenburg het water in en we zagen hier voor het eerst het prachtige lichaam van onze leraar (hij is later Antinoös genoemd, naar de toyboy waarover in het verslag van dag 2 al verteld is). Toen iedereen het water weer uit was gekomen en met blauwe lippen stond te trillen, waren de gamba’s van de jongens gekrompen tot garnaaltjes. Tijdens het opdrogen werd de geluidsinstallatie ontdekt en we genoten. Na het zwemmen snel douchen en klaarmaken voor het gezamenlijke diner in het hotel. Het eten was lekker en de avond gezellig. We deden de sirtaki en speelden, knus binnen gezeten, piano en zongen (complimenten voor Jochem, Maarten, Lucas Reijers, Milou, Anouk en Esther) . Zelfs de docenten zongen mee en meneer Louwerenburg heeft na lang zeuren zijn pianokunsten laten zien. Na de muziek namen we buiten nog een drankje, waarbij twee idiote jongens op het idee kwamen om in hun onderbroek nogmaals het water in te springen. Het was een gezellige avond en een half uurtje later dan normaal, om 00.00 moesten we naar bed. Om 7.30 stond het onbijt weer klaar. Al met al hebben we een prachtige, gezellige, leerzame dag gehad en een muzikale avond. Dankjulliewel, mede Griekenlandgangers!

Het laatste groepje late dames (met aanvulling van wat heren die wegens het drinken van **** een avond binnen moesten blijven).

Dag 4

Dinsdag stonden we erg vroeg op. Nadat iedereen zich weer fris en fruitig verzameld had, konden we aan tafel gaan voor het ontbijt. Een aantal mensen werd pas wakker met een kop koffie. Na het ontbijt pakten we snel onze koffers en gingen de bus weer in, want we hadden een druk programma. We hadden te horen gekregen dat er woensdag zou worden gestaakt en daarom wilden we ook Mykene vandaag den. In alle haast is meneer Louwerenburg zijn telefoon vergeten in het hotel, zo bleek toen de hoteleigenaar de buschauffeur belde, waarop die door de microfoon zei “Titser lost fone’ en meneer Louwerenburg begon te blozen. De buschauffeur zette de bus aan de kant en we wachtten tot de telefoon gebracht werd (erg aardig van de hoteleigenaar!). We konden weer verder en reden naar Olympia, waar Anne, Thall en Hanneke hun presentaties hielden. Die waren erg goed en volledig! Na het bekijken van al het moois in het Museum van Olympia en de mogelijkheid om even lunchinkopen te doen in het museumcafé vertrokken we richting Vasses. De reis duurde twee uur en onderweg moesten we even rustig rijden om te voorkomen dat er Schapenvlees op de voorruit kwam. Toen we in Vasses aankwamen, zagen we daar een grote tent met een tempel erin. De tent was er om de tempel, die bijna intact is, maar erg kwetsbaar, te beschermen. Lindy en Marieke hielden hun presentatie en we leerden hoe duur het restaureren van een tempel is! We reden vervolgens naar Mykene (weer twee uur), waar Lucas, Lizzy, Luc en Daan hun presentaties hielden. Iedereen heeft erg gelachen om de leuke manier van vertellen van Luc, die zelfs het antwoord wist te geven op de vraag naar het inwonertal van Mexico City. Mevrouw Mensink leidde ons rond in de burcht en we leerden dat de mensen in Mykene het door de dikke muren, vele voorraadkamers, maar vooral door de ondergrondse bron erg lang konden volhouden als ze werden aangevallen. De bron was een diepe grot waar we inkonden. Het was er nat en donker, dus glibberend en schuifelend daalden we af. We zijn benieuwd hoeveel mensen de bron werkelijk hebben gezien, want beneden was het pikkedonker. Maar het was een leuke expeditie. Na de grot gingen we snel naar het Tholosgraf van Atreus, de vader van Agamemnon. Het was een koepelgraf, waar zand overheen was gegooid, zodat het een natuurlijke heuvel leek. We konden er maar even blijven, want de site zou na ongeveer 10 minuten na binnenkomst al sluiten. We gingen de bus weer in voor een kort ritje naar Nafplio, waar we die avond zouden slapen. We kregen te horen dat de eigenaren van het hotel streng waren en dat we dus stiller moesten zijn dan normaal. Gelukkig was het nog geen bedtijd. We aten eerst een gezamenlijk diner en aten heerlijk ijs van een aardige ijssaloneigenaresse (We zijn bij deze ijssalon nog vaak teruggeweest deze week). Na dit ijsje ging een groot aantal mensen een paar drankjes doen op het terras. Anderen wilden liever naar het hotel om daar gezellig bij elkaar op de kamer te chillen. Om half 12 moest iedereen in stilte terugkomen en stil blijven, omdat het risico bestond door de eigenaars in de lobby gelegd te worden… Gelukkig is dat niet gebeurd en is iedereen braaf naar bed gegaan.

De jongens van de ****

Dag 5

In het hotel in Nafplio hoefden we pas om 8.30 aan het ontbijt te zitten, want betekende dat we niet, zoals ondertussen gebruikelijk, met slaapoogjes beneden kwamen, maar met uitgeslapen, wakkere hoofdjes. Aan het ontbijt (met croissantjes en plakken cake, jamjam) werd er een beetje geklaagd over te harde bedden, te bobbelige bedden of juist doorgezakte bedden en ook de douches waren koud (wat wel logisch is als iedereen op hetzelfde tijdstip gaat douchen). Maar dit allemaal kon de pret niet drukken. Na het bericht over de 48uursstaking op woensdag en donderdag begonnen de docenten in hun reisgidsen en kaarten te bladeren, archeologische sites te bellen in de hoop dat er één niet mee zou staken en met de buschauffeur te overleggen over een alternatief programma. Het alternatief wat hieruit kwam was leuk, omdat het goed te combineren was met de activiteiten van de vorige dagen. Toen mevrouw Mensink ons vroeg uit een paar alternatieven te kiezen, was de groep zo enthousiast om gewoon alle opties te combineren tot één mooi dagprogramma. Om 9.30 zou iedereen weer beneden zijn (natuurlijk liep dat een beetje uit). Na een stukje rijden kwamen we aan bij de burcht van Tiryns, die we de vorige dag al vanuit de verte hadden gezien. We mochten naar binnen als we toegangskaartjes zouden kopen, maar onze docenten deden alsof hun neus bloedde en liepen gewoon naar boven. Daarna reden we door naar de agora en het theater van Argos. De burcht konden we niet bezoeken, want deze lag op een nogal hoge plek die met de bus niet bereikbaar was. Er was wel een winkeltje naast de busparkeerplaats, waar we wat water en frisdrank hebben gekocht  en een cake voor Emil, die de dag daarvoor jarig was geweest, maar dat tegen niemand had gezegd. Voor hem een leuke verrassing dat we ineens begonnen te zingen en een cake binnenbrachten. Na de burcht bezochten we nog een of andere piramide, die volgens de reisgids (Capitool nog wel!) van mevrouw Weltevreden helemaal compleet zou zijn. Bij aankomst bleek dat het slechts ging om de fundamenten en een paar stukjes muur van de piramide, die onderdeel is geweest van een fort. Toch wilden we even de warme bus uit en konden we de aap in ons even de kans geven om wat rond te redden en te klimmen. Een geweldig kwartiertje uitraden en we konden weer terug naar het lieve ‘Italiaanse’ stadje Nafplio, waar ons hotel stond. Snel even omkleden en we konden op weg naar het strand. Iedereen blij natuurlijk (ahum) toen we hoorden dat we niet met de bus gingen maar 4 km. moesten lopen (en ook 4 km terug, maar achteraf viel de afstand erg mee). Het ‘stransenthousiasme’ kwam echter snel weer terug, want de route was enorm mooi. Een prachtig pad, met aan de ene kant de Palamidiburcht en aan de andere kant wat bomen en de zee. Na een klein uurtje lopen kwamen we aan bij het geplande strand (Karathona beach) en daar hebben we ongeveer 2 uur gezwommen, gelegen, geposeerd en gevoetbald en gevolleybald met de Dora-bal, die meneer Louwerenburg voor ons gekocht had. Rond 18.00 liepen we terug naar het hotel, wat voor sommigen onder ons wat langer duurde door wat knieklachtjes, die gelukkig wat later vakkundig werden verhulpen door het zalfje van mevrouw Mensink. Voor de avond was Lucas de Jong aangesteld als organisator en het plan was om rond 21.15 te verzamelen en naar een strandje iets dichter bij het hotel te gaan. Omdat we pas rond 19.00 terug waren bij het hotel, was het even haastig douchen en zelf voor een maaltijd zorgen. Ook moest er natuurlijk nog fris, bier en wijn gehaald worden in de supermarkt, dus misschien kun je de tijdsdruk ook voelen. In plaats van een restaurant werd het daardoor eten uit de supermarkt: broodjes met tzaziki en chips. Jammer was dat dat broodjes gevuld waren met een soort vieze gelei en daarom weggegooid zijn. Plaatselijke zwervers ook weer blij. Ook de terraseigenaar van het gesloten terras waar we toch zijn neergestreken, moet blij geweest zijn, want bij gebrek aan servetjes hebben we de tafels niet meer schoon kunnen maken. Toen we uiteindelijk goed en wel bij het hotel waren verzameld, konden we vertrekken naar het strandje. Daar aangekomen besloten we een kampvuur te maken en dus gingen de jongens in het donker hout zoeken, waarbij Florent een tak in zijn oog kreeg en Lucas de Jong een rottende dode slang vond. Het vuurtje brandde, de muziek stond aan, iedereen borrelde en de chips gingen de kring rond. Reden om de leraren te bellen en te vragen of we alsjeblieft wat later terug mochten komen. Gelukkig snapten zij dat het gezellig was en met een aantal voorwaarden erbij (niemand dronken, op tijd terug, vuur uitmaken en alles netjes opruimen) kregen we het voor elkaar. Als verstandige gymnasiumleerlingen hebben we het vuur uitgemaakt, blikjes, flessen en zakken opgeruimd en zijn we zonder zatte koppen teruggelopen. Onze reus en tevens ook onze held, Jan Douwe, nam de zorg voor de mensen met zere knietjes op zich en droeg zelfs één dame de berg naar het hotel op, waarmee hij de bijnaam Koreforos verdiende (in het Akropolis hadden we het beeld de ‘moschoforos’ of lamdrager gezien, vandaar nu ‘koreforos’ of meisjesdrager). Na een toespraakje, een applausje en controle van de leraren én de mededeling dat we een extra nacht in Nafplio zouden blijven vanwege de rellen in Athene, kon iedereen richting zijn kamer om lekker te gaan slapen. Een uurtje later was het echt stil en kwam er een einde aan weer een mooie dag.

Vrijwillig door Karlijn, het meisje met de zere knietjes.

Dag 6

Ook vandaag was het ontbijt pas weer om 8.30 uur en omdat er de avond ervoor volgens afspraak niet te veel gedronken was, hadden we weer frisse hoofdjes, behalve Jochem…  Ook vandaag was er weer een aangepast programma, omdat de Grieken de staking echt 48 uur bleken vol te houden. Met reisgids, reisbureau en chauffeur Loukas werd er door de docenten weer iets moois in elkaar gezet. Er werd besloten dat deze dag in het teken zou staan van de godin Hera, en in het kader daarvan bezochten we twee Heratempels (zogenaamde Heraia) en vertelde mevrouw Mensink in de bus 14 (!) mythen waarin Hera een rol speelt. We vertrokken rond kwart voor 10 en reden eerst weer naar Argos, waar de eerste tempel van die dag stond. Helaas bleek men ook hier te staken, maar omdat we er dan toch waren, wilden we de tempel wel zien. Nergens leken Grieken of politie aanwezig te zijn, dus niemand kon omgekocht worden. Laatste optie: inbreken! Dat inbreken klinkt heldhaftiger dan het was, want er moest alleen over een hek geklommen worden en zelfs meneer Louwerenburg is dit gelukt. Natuurlijk moest er weer bovenop de tempel geklommen worden en een groepsfoto van de jongens gemaakt worden. Het was wel jammer dat onze vrouwelijke docenten niet over het hek durfden te klimmen, waardoor we wat tekst en uitleg misten. Hierop werd een mooi zelfbedacht verhaal verteld over prinsessen die de tempel hadden gebouwd, een draak die de tempel verwoestte met vuur en de prinsen die de tempel weer opbouwden. Later in de bus maakte mevrouw Mensink de gemiste tekst weer goed door te vertellen dat de tempel in eerste instantie inderdaad door vuur verwoest was. Grappig te horen dat ons zelfverzonnen verhaal inderdaad een kern van waarheid bevatte! Ook kregen we de eerste paar mythen te horen over Hera, want mevrouw Mensink ging voor een record. Terwijl we daarna naar Korinthe reden werd er veel geslapen, muziek geluisterd en al het andere gebruikelijke. Ook de gekke Grieken in Korinthe hadden besloten te staken, waardoor ook hier de site alleen maar van een afstand bekeken kon worden. Het groepje dat presenteerde over Korinthe was vrij groot, maar dat kwam goed uit want er was veel te zien. Zo hebben we de Akrokorinth gezien, de site, de diolkos en het kanaal. Na alle presentaties hadden we nog een half uurtje om souvenirs te kopen. Daarna reden we naar Loutraki, een klein schilderachtig stadje aan zee, waar we een uurtje de tijd kregen om te lunchen. De naam van het stadje Loutraki kenden we al van onze flesjes water. In dit stadje liggen namelijk de bronnen voor mineraalwater. Al snel had een groep meiden een leuk terrasje gevonden aan zee, waar we voor niet zoveel geld konden eten. Pas nadat we besteld hadden, bedachten we ons dat het eten laat zou komen en wij dus ook te laat bij de bus zouden zijn. Uiteindelijk viel het mee. Waar we op dag 2 wel 20 minuten te laten waren, waren het er nu maar 8. Na onze stop in Loutraki gingen we verder naar ons tweede Heratempeltje. Onderweg vertelde mevrouw Mensink ons tot en met mythe nummer 11, zodat we er op de terugweg nog 3 tegoed hadden. Voor velen waren de mythen een soort verhaaltjes voor het slapen, want de lange bustocht maakte lui. De beslissing om naar het tweede Heratempeltje te gaan in Perachora (letterlijk ‘het land aan de overkant’) was de beste ooit gemaakt: Perachora is echt de mooiste plek ter wereld! Voor iedereen die zich hierbij een voorstelling wil maken, zal ik even een beeld schetsen. Stel je een bergje voor met een bewandelbaar pas met uitzicht op zee. Stel je daarbij een schattig Grieks huisje voor en natuurlijk ook de ruïne van de Heratempel waarvoor we waren gekomen. En stel je dit alles voor met een felle zon en het vooruitzicht op het zwemmen in het heilzame en gezonde Voulagmenismeer dat tegen de zee aanligt. Get the point? Voor degenen die ooit de film ‘Mama mia’ hebben gezien is het nog makkelijker om de schoonheid voor te stellen: precies dat decor, maar dan in het echt.  Dus in Perachora bij het tweede Heraion hebben we ons wel vermaakt. Daarna voor heel even terug de bus in waar het inmiddels door de zon zo warm was, dat iedereen bij aankomst bij het meer het liefst mét kleren het water in was gerend. Helaas werden we daarbij ‘tegengehouden’ door de heerlijke ligbedjes op het strand en de temperatuur van het water, waarvan op internet ten onrechte gemeld wordt dat het nooit kouder is dan 21 graden. Toch gingen de meesten, zelfs meneer Louwerenburg met goddelijk lichaam en dito zwembroek, het water in en als je eenmaal gewend was, was het heerlijk verkwikkend. Rond half 6 gingen we weer weg en reden we in ongeveer anderhalf uur terug naar Nafplio. Terug in het hotel werd er soor sommige mensen snel gedouched, want om 20.00 hadden we weer een superdeal-diner in een leuk restaurantje. Na de beelden op tv van de rellen in Athene en de goede reactie van de docenten daarop, vonden wij het tijd om hen even in het zonnetje te zetten. In Korinthe hadden we een klassieke helm gekocht, waarvan we wisten dat mevrouw Mensink hem bijzonder gaaf vond (‘This is Sparta!’;  ‘Tonight we dine in hell’). Mocht deze helm je dus toevallig opvallen in lokaal 14, denk dan maar even aan ons en aan hoe wij als beste en leukste groep ooit de mooiste reis in onze schoolcarrière hebben gemaakt. Na het cadeau gegeven te hebben en genoten te hebben van de blije gezichten van onze leraren, liepen de jongens vast terug naar het hotel, want het plan was om de laatste avond zelf weer een feestje te bouwen op het strand met kampvuur. Omdat wij sociale jongens in de groep hebben, gingen zij vast hout zoeken en mochten wij meisjes een half uurtje later komen. Toen het vuurtje weer lekker brandde, kwamen ook de leraren even kijken en een biertje meedrinken. Aan het eind van de avond begonnen de griezelverhalen te komen over vampieren, poppen en gekke clownsbeelden. Guido vertelde één verhaal zo goed dat Lindy zo hard schrok dat ze spontaan begon te huilen. Redelijk op tijd begonnen we weer met opruimen en we waren zelfs eerder binnen dan de leraren (die eerder waren weggegaan bij het kampvuur om nog even in de haven van Nafplio te gaan zitten). Omdat het de laatste avond was, vonden wij dat we niet meteen moesten gaan slapen. Er werden hele plannen gemaakt om over te lopen. Toen rond half drie de laatste mensen echt in bed lagen (de leraren waren na lang surveilleren toch maar gaan slapen, omdat ze de dag erna weer fit zouden moeten zijn voor het rondleiden), bedachten we dat 4 uur later de wekker alweer zou gaan. Het einde van de reis kwam in zicht :S.

Karlijn

Dag 7

De wekker ging vroeg, heel vroeg. Omdat vandaag de geplande stakingen voorbij waren en het weer redelijk rustig was in Athene, wilden we vandaag nog Epidauros bekijken en natuurlijk ook één van de hoogtepunten van Griekenland: de Akropolis, die we eerder over hadden moeten slaan. Om dit allemaal te kunnen doen, was het ontbijt al om 07.00. Rond 8 uur reden we weg, op naar Epidauros. Vorig jaar hebben we een periode lang bij Grieks teksten vertaald over de Griekse geneeskunde en zodoende wisten we al veel over geneeskunst en de gebouwen in Epidauros, zoals de Asklepiostempel, de renbaan en natuurlijk het theater. Het theater van Epidauros is bijzonder mooi bewaard gebleven en terwijl wij op de tribune zaten, pikte een Franse docente de tekst van mevrouw Mensink. Ze ging op de tymele (middenstip) van het theater staan en liet, om de goede akoestiek van het theater aan te tonen, muntjes vallen en klapte in haar handen. Maar zeg nou eerlijk, geklap en gerinkel van een Franse mevrouw kan toch niet de truc met het blaadje van mevrouw Mensink overtreffen? Dus na de Franse mevrouw nam mevrouw Mensink plaats op de middenstip in de orchestra  en toonde met simpel scheuren van een blaadje, dat op de bovenste rijen van het theater te horen was, aan dat het theater geweldig was en nog is. Natuurlijk moest er nog even een groepsfoto gemaakt worden en omdat wij tijdens de laatste Griekse les niet voor niets de sirtaki hebben leren dansen, grepen we onze kans en gingen ervoor: de sirtaki dansen in het oude theater van Epidauros op ons geweldig antieke schoollied ‘Beekvliet houd stroom’. Na het theater liepen we door naar de renbaan, maar omdat we er hiervan in Olympia en Delfi ook al twee hadden gezien, stonden we er niet te lang bij stil. Na de renbaan zagen we dan de Asklepiostempel, de tholos waarin de Epidaurosslangen werden bewaard en het  ons inmiddels zeer bekende abaton. Hier werd door mevrouw Mensink weer het één en ander toegelicht  en hierna gingen we snel door. In de bus viel iedereen, en dan bedoel ik ook écht iedereen, in slaap, behalve de chauffeur. Voor een uur lang was er een oase van rust, waarin je een kanon had kunnen afschieten en nog zou de helft doorslapen. Op een gegeven moment vond mevrouw Mensink het kennelijk wel humor om voor wekker te spelen en heel hard door de microfoon te roepen ‘WAKKER WORDEN’. Ik kan je verzekeren: op dat moment was iedereen wel wakker en toen we naar buiten keken, zagen we iets bekends: Korinthe. We kwamen hier eigenlijk alleen om lekker te lunchen (het ligt op de route naar Athene), maar omdat de site en het museum nu wel open waren, hebben we die ook even meegepikt. Omdat in het museum wat wijgeschenken (lichaamsdelen) hingen, sloot dit museumbezoek geweldig aan bij Epidauros. We mochten zelf het museum doorlopen, wat betekende dat we er snel weer uitkwamen, zoals je misschien wel kunt begrijpen met maar twee uurtjes vrije tijd. Tijd om te lunchen dus en om 14.00 was iedereen weer terug bij de bus. We reden door naar Athene en toen we na een uurtje die stad binnenkwamen, verwachtten we een enorme puinzooi door alle rellen. Dit bleek mee te vallen, maar er liep wel overal gewapende politie rond en de hoeveelheid graffiti was vervijfvoudigd. Ons laatste reisdoel was de Akropolis, die eigenlijk op dag 2 gepland was. Iedereen was ontzettend blij dat we er toch nog heen konden, want door de stakingen en rellen vreesden we wel een beetje dat we de meest bekende ruïne van Griekenland zouden moeten missen. Er werd goed geluisterd naar de laatste presentaties. Een grappig detail was toch wel dat toen een groepje boven op de Akropolis stond te vertellen over het Dionysostheater, dat je beneden kunt zien liggen van naast de Parthenon, een bepaald persoon (we zijn discreet) beneden een schildpad zag lopen (geen idee hoe je zo’n beestje op zo’n afstand op kunt merken, maargoed.) Toen was de aandacht dus even weg en de schildpad gepromoveerd tot groepsheld. Na een redelijk lange rondleiding en een leuk persoonlijk detail van mevrouw Mensink (huwelijksaanzoek achter Erechtheion), hadden we nog een half uurtje de gelegenheid om foto’s te maken en zelf rond te kijken. Toen, rond kwart over 5, moesten we weer de bus in om naar het vliegveld te rijden. Tussendoor gaven we nog een enorme fooi aan onze chauffeur, die ons toch de hele reis overal heen heeft gebracht, niet over ons heeft gezeurd en eigenlijk al onze voorstellen uitvoerd. Met een stralend gezicht bracht hij ons weg, gaf ons onze koffers en ging nog snel op de foto met zijn naamgenoten (Lucas Peters, Lucas Reijers, Lucas de Jong en ook een beetje Luc Roefs). Op het vliegveld bleek dat we ongeveer anderhalf uur vertraging hadden. Dit werd niet erg gevonden, want nu konden we lekker rustig eten en bij gebrek aan iets beters werd het voor de meerderheid McDonalds (stiekem toch wel heel lekker). De douane ging snel en zonder problemen, hoewel Jan Douwe en Lizzy  toch wel van onder tot boven werden gecontroleerd inclusief hun tassen, stelletje boeven. Het was fijn dat het vliegtuig na het boarden meteen kon vertrekken. Hoewel ik dit verslagje nu in het vliegtuig schrijf en de reis nog niet helemaal voorbij is, denk ik dat we kunnen zeggen dat het een meer dan geslaagde reis is geweest (tenzij het vliegtuig nu neerstort) die we nooit meer zullen vergeten. De groep was super, en veel mensen die elkaar eerst vaag kenden, zijn nu vrienden geworden. Ook de leraren hebben we van een andere kant leren kennen. Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg: het was ge-wel-dig. Foto’s volgen en voor de organisatie: super bedankt voor alles!

Karlijn

No related posts.